Post Description

Nadat hij zijn eerste gitaar had gekregen van zijn jazz-liefhebbende oom Jimmy Wallace, werd de interesse van de 15-jarige Alex in muziek gevoed door een werkmaat op de fruitmarkt Candleriggs in Glasgow die hem op Jelly Roll Morton richtte. Hij verkende country en western (Hank Williams, Gene Autry en Jimmie Rodgers verzorgden zijn vroege buskingrepertoire), blues, jazz, skiffle en vroege rock’n’roll, en hij begon live te spelen met mensen als de Clyde River Jazz Band (voor wie hij trompet zou spelen) en vervolgens de Kansas City Skiffle Group.
The Last Of The Teenage Idols verscheen misschien een sarcastische songtitel toen het in 1973 werd opgenomen (Alex was op dit punt iets meer dan een jaar verwijderd van zijn 40e verjaardag), maar het herinnerde zich de precieze manier waarop hij zijn eerste smaak van roem kreeg. Tijdens de rock’n’roll-explosie die halverwege de jaren 50 de jeugd van het Verenigd Koninkrijk schudde, rammelde en rolde, was de Tommy Steele van eigen bodem het heetste pand op het blok. In 1957 deed Alex mee aan een wedstrijd in de Schotse krant de Sunday Mail om “Scotland’s Tommy Steele” te ontdekken. Opkomend triomfantelijk, Alex werd afgebeeld springen terwijl de krant verklaarde: “Achter straten kid wint sterrendom kans.”
SAHB-drummer Ted McKenna herinnert zich: “Hij vertelde ons altijd over de tijd die hij had met Tommy Steele toen hij naar Schotland kwam en hem de prijs uitreikte, en hoe ze samen uitgingen en een beetje een shindig hadden.” Ondanks het vergroten van zijn profiel, was deze overwinning geenszins een paspoort naar instant roem. Van eind vijftig tot de oprichting van SAHB in 1972 betaalde Alex een fortuin aan contributie, waarbij hij een opeenvolging van bands leidde. Cruciaal was dat het ook rond deze tijd Alex ontmoette toekomstige manager Bill Fehilly, een drijvende kracht achter SAHB.